ไท ดิคคินสัน
หนาวค่ะ
หนาวจนเนื้อตัวสั่น เหมือนลูกนกบินฝ่าพายุหิมะ เกล็ดละอองสีขาวถาโถมเข้าใส่ร่างบอบบาง ชวนให้หัวใจที่บางกว่าไหวสะท้าน
เขาบอกว่าหนาวเนื้อต้องห่มด้วยอะไรน้า...อะไรคะ...‘ไท’
ชายหนุ่มนัยน์ตาหวาน ร่างกำยำตรงหน้าไม่มีคำตอบให้ (สงสัยบทเพลงของดิอิมพอสซิเบิ้ลจะเก่าไปสำหรับไท เขาเลยรับมุกไม่ทัน) แต่ดิฉันว่า...ไทเหมาะจะเข้ามาปลุกปลอบให้ลูกนกตัวน้อยคลายหนาว สังเกตจากมัดกล้ามนั่น ซิกซ์แพ็กนั้น...โอ...ว้าว!
ไทเป็นลูกเสี้ยวแคนาเดี้ยนค่ะ แถมมีตำแหน่งเป็นหนุ่มโดมอนด์แมนปี 2008 อีกต่างหาก...นั่นเป็นเหตุผลเพียงพอที่เขาจะช่วยคลายหนาวให้สาวขี้เหงาอย่างเราได้
“ผมไม่ใช่คนขี้หนาว ผมขี้ร้อน” ชายหนุ่มบอก
ว้าย! ผิดคอนเซ็ปต์
เข้าใจ (ไปเอง) ว่าไทคงไม่อยากให้ดิฉันห่มเฟอร์แต่งตัวมิดชิด ก็แหม...ยังไม่ถึงฤดูกระโดดน้ำนะคะไท ทำตัวเป็นหนุ่มขี้ร้อนออกนอกหน้าไปได้
ร้อนจังค่ะ...ร้อนจนอยากถอดเสื้อ อุ๊ย! ไม่ใช่ ร้อนจนอยากมีใครคนหนึ่งเอาขนมปังเย็นมาป้อน...อ้ำ
ดิฉันจะเคี้ยวนานๆ หมายถึงขนมปังนะคะ ไม่ใช่เขาคนนั้น
- เรื่อง
- : ธิดา
- ช่างภาพ
- : วีระพจน์ อัศวาจารย์
- หน้า
- : ภัคภิญญา อินจันทร์
- ผม
- : ชัย สุระเสน
อ่านบทความเต็มได้ใน
นิตยสาร VOLUME เล่มที่ 112: C'est la fête
ปักษ์หลัง ธันวาคม 2552
