วีรวิชญ์ เธียรชัยนันท์
เราต่างอยู่คนละโลก(ใบ)เดียวกัน
คำว่า ‘ผู้ลี้ภัย’ หรือ ‘ผู้อพยพ’ อาจอยู่แค่เพียงในพจนานุกรม หรือได้ยินเพียงแค่ผ่านหู...แต่ไม่ได้ใส่ใจ
หลายคนคุ้นเคยขึ้นมาอีกนิดเมื่อเห็นข่าวผู้อพยพ ‘ชาวโรฮิงญา’ ทางหน้าจอโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์เมื่อปลายปี 51 ต่อเนื่องถึงต้นปี 52 ที่ผ่านมา พวกเขาเหล่านี้เป็นใคร มีที่มาที่ไปอย่างไร และมีชีวิตความเป็นอยู่แบบไหน ไม่เคยอยู่ในการรับรู้ของพวกเรามาก่อน ราวกับว่าพวกเขาเหล่านั้นไม่เคยมีตัวตนบนโลกใบนี้
ผู้ลี้ภัย (Refugee) ตามคำจำกัดความที่ระบุในอนุสัญญาว่าด้วยสถานภาพผู้ลี้ภัยขององค์การสหประชาชาติ ปี ค.ศ. 1951 หมายถึง ผู้ที่หลบหนีออกจากประเทศตนด้วยความหวาดกลัวที่มีมูลว่าจะถูกประหัตประหาร ด้วยสาเหตุทางเชื้อชาติ สัญชาติ ศาสนา ความคิดเห็นทางการเมือง และการเป็นสมาชิกของกลุ่มสังคมใดกลุ่มหนึ่งโดยไม่สามารถหรือไม่สมัครใจที่จะได้รับความคุ้มครองจากรัฐแห่งสัญชาติตน เนื่องด้วยความหวาดกลัวนั้น
องค์การระหว่างประเทศและเอ็นจีโอต่างๆ ทำงานอย่างหนักเพื่อกระตุ้นให้ชาวโลกตระหนักถึงปัญหาด้านสิทธิและมนุษยธรรมของเพื่อนร่วมโลกเหล่านี้ และหนึ่งในนั้นคือสำนักงานคณะกรรมการเพื่อผู้ลี้ภัยและผู้อพยพแห่งสหรัฐอเมริกา ประจำประเทศไทย (US Committee For Refugees And Immigrants (Thailand) หรือ USCRI
หนึ่งกำลังสำคัญของหน่วยงานนี้ คือคุณป๊อป-วีรวิชญ์ เธียรชัยนันท์ ผู้อำนวยการประจำประเทศไทยของ USCRI
เขาคืออดีตนักศึกษาระดับหัวกะทิของคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค) ผู้ผ่านการทดลองทำงานด้านธุรกิจมาหลากหลาย แต่สุดท้ายค้นพบว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ...เขาต้องการทำงานที่ให้ความหมายบางอย่างกับชีวิต และการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ผู้ไร้ทางเลือกอย่าง ‘ผู้ลี้ภัย’ และ ‘ผู้อพยพ’ นั่นคือความหมายที่เขาค้นพบ
จากพื้นฐานครอบครัวที่ค่อนข้างมีอันจะกินในกรุงเทพฯ คุณพ่อเป็นที่ปรึกษาบริษัทรถยนต์ คุณแม่ทำธุรกิจร้านอาหารและอสังหาริมทรัพย์ คุณป๊อปจบการศึกษาระดับ ม.ปลาย จากโรงเรียนอัสสัมชัญ
- เรื่อง
- : อรสา อินทบุตร
- ช่างภาพ
- : สุรชัย แสงสุวรรณ
- สไตลิสต์
- : อนรรฆ อนันต์
- หน้า
- : อคิราภ์ อินทร์จันทร์
- ผม
- : ชัย สุระเสน
อ่านบทความเต็มได้ใน
นิตยสาร VOLUME เล่มที่ 112: C'est la fête
ปักษ์หลัง ธันวาคม 2552
