ไทเกอร์ วู้ดส์
ถึงวันเสือร่ำไห้
‘ฟ้าอยู่ค้ำคน คนไม่อยู่ค้ำฟ้า’ หนึ่งประโยคเด็ดจากเพลงเก่าของคาราบาวที่ฟังกี่ครั้งก็ยังกินใจ ให้ตระหนักอยู่เสมอว่าคนเรามีขึ้นย่อมมีลง มีเด่นย่อมมีดับ มีหัวเราะย่อมมีน้ำตา
สัจธรรมแห่งชีวิตคือความไม่แน่นอน ไม่มีใครอยู่บนที่สูงได้ตลอดกาล เมื่อวันเวลาผันผ่านคุณค่าของคนที่เรายังคงมองเห็นได้ ไม่ใช่หน้าตา ชื่อเสียงเกียรติยศ หรือความโด่งดัง แต่นั่นคือคุณงามความดีที่เขาเหล่านั้นได้กระทำไว้
หลายคนคงจำเรื่องราวที่ผ่านมาได้ เมื่อวันที่สื่อไทยประโคมข่าวว่าหนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกันนิโกรผิวเข้ม ก้าวขึ้นสู่อันดับนักกอล์ฟมือ 1 ของโลก พวกเราพี่น้องชาวไทยต่างพากันชื่นชมยินดี นิยมชมชอบ พูดคุยอวดอ้าง และปลื้มใจว่านี่คือคนไทยอีกคนที่ได้ก้าวสู่เวทีโลก ได้เป็นคนดังที่ทุกคนทั่วโลกรู้จัก
แต่แล้วในวันนั้นเจ้าหนุ่มที่กำลังจะกลายเป็นขวัญใจคนสำคัญของชาวไทย กลับออกมาให้สัมภาษณ์ปฏิเสธความเป็นไทย แถมยังพูดจาในเชิงดูแคลนสัญชาติแม่ของตัวเองว่าเขาเป็นคนอเมริกันแบบไม่มีเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น
หลังจากคนไทย (และสื่อไทย) ผ่านประสบการณ์หน้าแตกร่วมกันยกใหญ่ ชื่อของนักกอล์ฟ--ไทเกอร์ วู้ดส์ ก็กลายเป็นแค่นักกีฬาฝีมือดีระดับโลกคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรน่าปลื้มใจกว่าปกติ
ผ่านวันคืนเนิ่นนาน เจ้าเสือหนุ่มยิ่งวาดลวดลายแกร่งกล้ามากขึ้น ชัยชนะครั้งแล้วครั้งเล่าจากสนามกอล์ฟทั่วทุกมุมโลกยกย่องให้เขาเป็นที่ 1 ที่ยากจะหาตัวจับ ไม่ว่าจะเป็นโปรฯ กอล์ฟรุ่นเก่าฝีมือเก๋าแค่ไหน หนุ่มน้อยไทเกอร์ก็ปราบได้ไม่เว้น หรือไม่ว่าจะเป็นโปรฯ รุ่นใหม่ไฟแรง ก็ไม่เห็นมีใครแรงเกินเขา
- เรื่อง
- : เทวฤทธิ์
อ่านบทความเต็มได้ใน
นิตยสาร VOLUME เล่มที่ 113: Hunter
ปักษ์แรก มกราคม 2553
