จริต
แหม…แค่จ่าหัวเรื่องเท่านั้น คิดเลยใช่ไหมว่าผมกำลังจะต่อว่าใครเขา
จะเป็นใครเสียไม่ได้นอกจากคนที่จะต่อว่าน่ะใช่อื่นไกล เฉลยเลยก็ได้…ตัวผู้เขียนเอง
บางคนคิดว่าบ้าหรือ ฉันไม่เสียเวลาหรอกที่จะมาด่าว่าตัวเอง ลองทำ ลองค้นหาสิครับท่านผู้อ่าน ว่าเรามีอะไรน่าหมั่นไส้ จริตจะก้านมากมายเสียเหลือเกิน สนุกออก เป็นการค้นหาตัวเอง แต่ไม่ต้องถึงขนาด ใช่สิ...ฉันมันไม่ดี ฉันมันเลว ไม่ต้อง เอาแค่พอเหมาะ หอมปากหอมคอก็พอ อย่างคำว่าจริต หรือจะให้แรงก็คือดัดจริตเนี่ย เชื่อเหอะ ทุกคนต้องมีหมดนั่นแหละ
ผมเองก็มี มีบ้างเป็นบางเวลา หรือมีตลอดเวลาก็ไม่รู้ คือเรื่องเป็นอย่างนี้ อย่างที่รู้กัน ตอนนี้อยู่เมืองนอกเมืองนา มาเรียนทำอาหารฝรั่ง นี่ก็ดัดจริตประการแรกแล้ว ประการที่ 2 ตั้งใจว่าจะเป็นฝรั่งจ๋า ไม่แตะอาหารเอเชีย อาหารรสจัด ไม่เลย เน้นไปที่ไหนก็ต้องทำตัวแบบนั้น เป็นอย่างไร เริ่มเกิดอาการหมั่นไส้ขึ้นมาไหม มากไปกว่านั้น จะไม่พูดภาษาไทย พูดภาษาอังกฤษสำเนียงผู้ดี พูดเสียงในคอ ทำสูงต่ำประมาณเกิดและโตที่นี่ เป็นไงครับคุณผู้อ่าน ดัดจริตได้ใจไหม ไม่ต้องเกรงใจ ไม่โกรธ ก็มันน่า…จริงๆ
2-3 วันแรกก็เพลิดเพลินกับความดัดและอาการดัดของตัวเอง เช้าก็ English Breakfast เที่ยงแซนด์วิช ตกเย็นก็เป็นอาหารฝรั่งทั่วไป ไม่รวมพาย ฟิชแอนชิพอีก แต่พอวันที่ 4 รู้สึกแปลกๆ เหมือนชีวิตขาดอะไรไป วันที่ 5 เกิดอาการสับสน วันที่ 6 บอกได้เลยว่าไม่ใช่ ไม่ต้องรอถึงวันที่ 7 พรุ่งพรวดไปเลย...ร้านขายของชำซึ่งเป็นของคนไทย
ข้ามธรณีประตูเท่านั้น คนขายก็ทักทาย Hello, May I help you sir? สวนกลับไปพร้อมรอยยิ้ม คนไทยครับ ไม่เป็นไร ช่วยเหลือตัวเองได้ นัยว่าฉันรู้น่าว่าฉันต้องการอะไร เออ…คนเรานี่ก็แปลก ทีมาถึงอยากเป็นฝรั่ง พอตอนนี้เขานึกว่าฝรั่ง เกิดอยากเป็นคนไทย อย่างนี้เรียกว่าจริตยกกำลัง 2 หรือเปล่าก็ไม่รู้ พุ่งเข้าไปเลย กะปิ น้ำปลา พริกขี้หนู กระเทียม ปลาทูและเครื่องปรุงอีกหลายอย่าง
- เรื่อง/สไตล์
- : ธนทรรศน์ วรางค์รัตน์
อ่านบทความเต็มได้ใน
นิตยสาร VOLUME เล่มที่ 116: PASSION
ปักษ์หลัง กุมภาพันธ์ 2553
