แค่นี้จริงๆ
- French Dressing = 50 ml White Wine Vinegar + 20 g Dijon Mustard + 200 ml Oil + เกลือ พริกไทย
- Wholegrain Mustard Vinaigrette = 50 ml White Wine Vinegar + 20 g Wholegrain Mustard + 200 ml + เกลือ พริกไทย
- Lemon Dressing = French Dressing + น้ำมะนาว
- French Herb Dressing = French Dressing + เชอร์วิล +ไชว์ + ทารากอน + พาร์สลีย์
- Basil Vinaigrette = French Dressing + เบซิล
- Walnut Vinaigrette = Red Whine Vinegar + Wulnut Oil + Walnut + วอลนัตสับหยาบ + เกลือ พริกไทย
เน้น…แค่นี้จริงๆ น้ำสลัดตัวแม่ของฝรั่งเศส แล้วก็แตกต่อยอดสาขาออกเป็น 500 ชนิด แล้วแต่จะคิดกัน ปรุงมันเข้าไป จับโน่นใส่นี่ แล้วดั้งเดิมจนถึงปัจจุบันก็กินอย่างนี้ ผักสด ตามฤดูกาล ก็ใส่โฮลเกรน มัสตาร์ด วีนีเกรท ถ้าเป็นมะเขือเทศ หอมหัวใหญ่ ก็คลุกกับเบซิล วีนีเกรท วอลนัต วีนีเกรท ใช้คลุกกับกะหล่ำม่วง แครอตหั่นฝอย คลุกกับเลมอน เดรสซิ่ง
เน้นแล้วก็เน้นอีก แค่นี้จริงๆ หรือที่เน้นนักเน้นหนา ก็เพราะเชฟที่สอนเน้นว่ามีอะไร ใส่อะไรบ้าง คนเรียนก็เน้นอีก ถ้าเป็นภาษาไทยก็…คุณครูครับ คุณครูครับ คุณครูหมกเม็ดหรือเม้มหรือเปล่าครับ (ต้องร้องแบบน้องพลับนะ) ข้ามน้ำข้ามทะลมา ได้แค่เนี้ย...ยย ค่าเรียนแพงนะเฟ้ย นี่หรืออาหารชั้นสูง เด็กดอยก็ยังรู้จักเลย แคร้อ…แคร้อ…น่ะ แตงกวาเงี้ยบ มันต้องมีอะไรมากไปกว่านี้แน่ๆ หมกเม็ดชัวร์ ไม่มีทางเสียหรอก จะมาหรอกกันน่ะหรือ มีช่องไฟแค่นั้นแหละ
ถามไปตรงๆ ว่าที่ฉันไปกินสลัดร้านเชฟมิชลิน กูดเยียร์ บริดจ์สโตน ทำไมมันอร่อยกว่านี้ล่ะ ครูสอนไม่หมดหรือเปล่า You hide the seed or core? (หมกทั้งเม็ดและเมล็ด) He บอกว่าเดี๋ยวนะ สอนเสร็จก่อน อีเด็กไทยนี่แรงนัก He เรียกเข้าห้อง ไหน มีอะไรว่ามา
ก็พูดแบบตรงๆ แรงๆ แบบที่เขียนให้ผู้อ่านอ่านนั่นแหละ ไม่อ้อม ไม่ค้อม คิดในใจ งานนี้ตูโดนแน่ แทนที่ He จะโกรธ He ชอบ พร้อมกับอธิบายให้ฟังว่า จริงๆ แล้วเรื่องน้ำสลัดมีอะไรมากกว่านั้น (เห็นไหม บอกแล้ว He หมกเม็ด) แต่คนเราก่อนที่จะวิ่งได้ ต้องคลาน หรือเดินก่อนมิใช่หรือ
ปิ๊ง! ทันที ไม่เป็นบัวใต้น้ำ He อธิบายว่าการที่ได้รู้อะไรที่เป็นดั้งเดิมก่อนน่าจะเป็นการดีมากๆ คือรู้รสที่แท้จริงของอาหาร รู้วัฒนธรรม การกิน ที่มาที่ไป จะได้ซึมซับ เข้าใจ และเป็นพื้นฐานที่ดี ก็เป็นเหตุผลที่ดี เสแสร้งทำหน้าตาเชื่อถือแล้วเดินออกมา He ทิ้งท้ายว่า เดี๋ยวเจอกันในห้องปฏิบัติ
พอถึงเวลาก็ไม่หวั่น พกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋า ตูท่องมาหมดแล้ว จำได้หมดแล้ว ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำน้ำสลัดเสียเมื่อไร เขียนมาตั้งแต่ตอนไหนๆ แล้วก็ไม่รู้ ยิ่งกว่าตำนานรักดอกเหมยเสียอีก ก็หั่นผัก ทำน้ำสลัด คลุกๆๆๆๆ แล้วส่ง
- เรื่อง/สไตล์
- : ธนทรรศน์ วรางค์รัตน์
- ช่างภาพ
- : ฐิระวิชญ์ ล้อเลิศรัตนะ
อ่านบทความเต็มได้ใน
นิตยสาร VOLUME เล่มที่ 124: THE STAR
ปักษ์หลัง มิถุนายน 2553
