Passion Food
จะเขียนเรื่อง Passion Fruit แต่กลัวเม้าท์ได้น้อย เลยเปลี่ยนเป็น Passion Food น่าจะดีกว่า เมาท์ได้ไม่จำกัดขอบเขต
จะเริ่มอย่างไรดี เอาเป็นว่าถ้ามือถือไมค์ ไฟส่องหน้าก็ต้องตะโกนว่า คุณผู้อ่านสบายดีไหม (คุณๆ ก็ต้องกรี๊ดด้วยนะ สบายดีค่ะ) ขอเสียงหน่อย ( ทีนี้แหละ แสบแก้วหู ไปหมดเลย) เนอะ…ว่าไหม กี่คอนเสิร์ตก็เป็นแบบนี้หมด แล้วก็ไม่ชอบนะเวลาที่เพลงท่อนไหนเสียงสูงๆ แล้วพ่อนักร้อง แม่นักน้อง มือใหม่ทั้งหลายร้องไม่ถึง คิดว่าต้องล่มแน่ๆ มุกประจำชีวิตก็คือยื่นไมค์มาให้ท่านผู้ชมทั้งหลายแหกปากแทน
แฟนคลับก็มอบจิตวิญญาณ ร้องมันเข้าไป พอถึงตอนเสียงต่ำ ไม่ยากแล้ว พวกเขาก็จะเอาไมค์ไปครอบครองตามเดิม จบอย่างสวยงาม โดยมีเสียงกรี๊ด…ด และตะโกนทักทายว่าพวกเรารักคุณ
เอาละสิ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องอาหาร คืออย่างนี้ครับ ต้องสารภาพว่าผมอกหัก ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไร แหม…ใครไม่เคยบ้าง อารมณ์นี้ ถ้ามีขอเสียงกรี๊ด...ด คนอกหักหน่อยครับ
บ.ก. โทร. มาทวงต้นฉบับ บอกทำไมถึงส่งไม่ตรงเวลา ก็บอกเขาไปว่าผมโดนทิ้ง ไม่อยากทำงานเลย เขียนอะไรก็ไม่ออก เศร้า ท่านเลยปลอบประโลมพร้อมกับบอกว่า คอลัมน์ตัดทิ้งก็น่าเสียดาย เพราะมีคนอ่านเยอะ อุ๊ย! แค่นั้นแหละ หูผึ่ง หา…มีคนอ่านด้วยเหรอ หลอกลวงกันหรือเปล่า ท่านบอกว่าจริงๆ มีจดหมายเขียนเข้ามาหาเยอะ แค่นั้นแหละ รีบปาดน้ำตา อัญเชิญองค์ลงปุ๊บ มีเรื่องเม้าท์ปั๊บ
หลังจากตะกี้เป็นนักร้องไปแล้ว ตอนนี้ขอเป็นนักแสดงจากเรื่อง ‘สายลับจับของเล็ก’ ไม่ใช่! เอาเป็นเรื่อง ‘เขาวานให้หนูเป็นสายลับดีกว่า’ (แต่ใจอยากเล่นเรื่อง ‘เขาวานให้นู๋จับของลับ’ น่าเกลียด…เอกซ์ไป) คืออย่างนี้ครับ เพื่อนผมนางหนึ่งเธอชอบกินครัวซองต์ เบเกอรี่ร้านหนึ่งมาก แล้วอยากได้สูตรเขา ไม่รู้จะทำอย่างไร ผมจึงบอกว่า ให้เธอไปสมัครเป็นลูกจ้างเขาสิ เธอจะได้สูตร แม่นี่ก็ทำตามที่บอก แต่เขาดันส่งเธอไปทำเซกชั่นซุป สลัด เธอเลยหมดโอกาส จะขอลาออก
ด้วยความสอดรู้สอดเห็นและสงสารเพื่อนของผม จึงแอบไปสมัครบ้าง แล้วเจาะจงลงไปว่าขอเป็น Pastry Chef ก็ได้ทำสมใจ ผมถามเธอว่าตอนสมัครเธอสมัครตำแหน่งอะไร เธอบอกตำแหน่งอะไรก็ได้ เออ…แม่คุณ เขาไม่ส่งหล่อนไปล้างหม้อก็ดีแล้ว
ในที่สุดผมก็เห็นครัวซองต์ที่หล่อนชื่นชอบ ยอมรับว่าหน้าตาดี และรสชาติดี แต่สูตรอยู่ไหน งานนี้ต้องเนียนๆ อุตส่าห์โปรยๆ ไปเลยว่า เนี่ย ฉันนวดแป้งใช้ได้นะ เขาว่าแรงกดระหว่างชาย-หญิงแตกต่างกัน นังตัวแม่ก็เงียบ หรือว่าเป็นสูตรลับของร้านจริงๆ ในที่สุด ความลับก็เปิดเผย
วันหนึ่งผมเข้างานเช้า รีบมาก่อนใครในร้าน ตรวจตราทุกซอกทุกมุม ก็ไม่มีสูตรครัวซองต์ แต่หน้าร้านมีครัวซองต์มาส่ง 2 ห่อใหญ่ หน้าตาละม้ายคล้ายกับที่ของร้านทำ ผมเก็บเข้าร้าน ตอนบ่ายๆ คุณตัวแม่เพสทรี้เชฟเอาสูตรอะไรไม่ทราบมาให้ทำ ก็แค่ตีเนยกับน้ำตาลเข้าด้วยกัน เติมมาร์ซิแพนนิดหน่อย เติมไข่ เติมแป้ง อัลมอนด์บดลงไป เป็นเหมือน Paste อย่างหนึ่ง
- เรื่อง/สไตล์
- : ธนทรรศน์ วรางค์รัตน์
อ่านบทความเต็มได้ใน
นิตยสาร VOLUME เล่มที่ 125: VISION
ปักษ์แรก กรกฎาคม 2553
