อนันดา เอเวอริ่งแฮม “ผมรู้จักมัน...ผมใช้มันบ่อย”
บักจ่อย--อนันดาผลักประตูกระจกร้าน PH1b Coffee Bar เข้ามาด้านใน เขามัดจุกกลางหัว ถือแท่งไอติมวอลล์สีเขียว เลียและกัดมันอย่างกับเด็กเพิ่งได้ของกินเล่นชิ้นโปรด
ผมโบกมือบอกให้รู้ว่านั่งอยู่มุมนี้ มุมด้านหลังฉากบังตากับโต๊ะกลมหน้าชั้นหนังสือ จานลาซานญาและแก้วมอคค่าปั่นดูเกะกะหลังจากจัดการกับมันเสร็จก่อนหน้านี้ ร้องบอกบริกรให้ยกออกและเชื้อเชิญบักจ่อยสั่งอาหารมื้อเบาตอนบ่ายแกล้มระหว่างการพูดคุย
อนันดาในชุดกางเกงยีนส์สีเทาอ่อนกับเสื้อยืดสีเดียวกันบอกผมว่ายังไม่หิว ขอเป็นเอสเพรสโซ่แก้วเย็นน่าจะดีกว่า และตอนนี้ดูเหมือนเขาจะยังเอร็ดอร่อยกับไอติมสีเขียวแท่งนั้นอยู่
นานมากแล้วครับที่ผมกับเขาไม่ได้นั่งคุยกันแบบจริงจัง ครั้งสุดท้ายที่มีโอกาสคุยกับผู้ชายที่ผู้หญิงค่อนประเทศลงความเห็นว่าเซ็กซี่ที่สุด ตอนนั้นอนันดาเพิ่งถ่ายหนังเรื่อง ‘ชัตเตอร์...กดติดวิญญาณ’ จบ หนังยังไม่มีกำหนดลงโรงฉายเลยด้วยซ้ำ อนันดาบอกผมว่าบทบาทการแสดงในเรื่องนั้นทำเอาเขาต้องไปพบจิตแพทย์ กับคาดว่าเมื่อหนังฉายน่าจะมีฮือ
จากวันนั้นถึงวันนี้ไม่มีใครไม่รู้จัก ‘อนันดา เอเวอริ่งแฮม’ เขาคือพระเอกหนุ่มที่ผมยกตำแหน่ง ‘คุณภาพยอดเยี่ยม’ ของวงการให้โดยดุษณี พิสูจน์ได้จากผลงานการแสดงที่ยอดเยี่ยม ความทุ่มเท และการมองเห็นเนื้องานเป็นศิลปะชัดแจ่ม
ถัดจาก ‘ส.อาสนจินดา’ ส่งไม้ต่อถึง ‘พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง’ ถัดมาที่เห็นและฝากความหวังได้ก็คือเขานี่ละ ‘บักจ่อย-อนันดา เอเวอริ่งแฮม’
“ผมมีศรัทธาในงานที่ทำ และที่โดนสอนมาโดยตลอดคือ ถ้าคุณไม่มีศรัทธาไม่เห็นมันเป็นศิลปะ สิ่งที่ทำอยู่ก็คงไม่ต่างจากกะหรี่”
ไม่รู้เป็นเพราะไอติมแท่งเขียวหมดหรือเปล่า อนันดาถึงใช้คำแรง
“จริงครับ ถ้าคุณมีอีโก้ของตัวเองอยู่ในงาน ไม่มองมันเป็นงานศิลปะ นั่นเท่ากับคนซื้อตั๋วหนังมาดูคุณร้องไห้ คุณหัวเราะ เดี๋ยวสุข เดี๋ยวทุกข์ ซึ่งไม่ต่างจากซื้อบริการจากใครสักคน มันต้องมีศรัทธา ต้องมีจรรยาบรรณในการทำงาน
“สำหรับผมอาจจะหัวก้าวหน้าไปสักหน่อย คิดว่านี่คือความรับผิดชอบ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงได้เข้ามาทำงานโปรดิวเซอร์ ในเมื่ออยากเห็นงานแบบนี้ออกไป จะนั่งรอทำไมล่ะ ก็ทำเองเลยสิ”
อ่านบทความเต็มได้ใน
นิตยสาร VOLUME เล่มที่ 126: XOXO
ปักษ์หลัง กรกฎาคม 2553
