มิตร ชัยบัญชา…ตายแล้ว
เชื่อว่าคุณผู้อ่านที่อายุน้อยกว่า 30 คงไม่รู้จักพระเอกหนังที่โด่งดังในอดีตที่เสียชีวิตไปนานแล้ว แม้กระทั่งตัวผมเองก็เถอะ
จำความได้ก็รู้ว่า คุณมิตร ชัยบัญชา ได้เสียชีวิตไปนานแล้ว แล้วเรื่องอาหารมาเกี่ยวอะไรกับคุณมิตรน่ะหรือครับ จริงๆ ไม่ได้เกี่ยวอะไรสักเท่าไรหรอก เพียงแต่ผมขอวกให้ไปเกี่ยวข้องได้--ก็เท่านั้นเอง
เรื่องมีอยู่ว่าผมได้รู้จักกับคนคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจข่าวสารบ้านเมือง มากกว่านั้นยังไม่ค่อยให้ความสนใจ ใส่ใจกับงานที่ตัวเองทำ เขาเป็นคนทำครัวครับ อายุปาเข้าไป 60 กว่าๆ แล้ว เรียกว่าวัยป้า ป้านางนี้อยู่ลอนดอน เธอทำอาหารไทย นางทำของนางไปวันๆ วันดีคืนดีวงโคจรของผมกับป้าก็ต้องมาเจอกัน
มากไปว่านั้น ผมต้องมาเป็นหัวหน้าของนาง ผมทำใจไว้แล้วว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ไม่ว่าจะนำเสนอสิ่งใหม่ สิ่งเก่า นางไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้น นางจะทำของนางแบบเดิมๆ ไม่แคร์สื่อ ผมเองแสนจะหนักใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในที่สุดนางก็เป็นฝ่ายชิงลาออก ผมเองไม่อยากให้ออก เนื่องด้วยอายุอานามของป้าก็มากแล้ว เห็นนางทีไรทำให้คิดถึงคนแก่ที่เมืองไทย แต่แหม…ฤทธิ์นางนี่สิเยอะเหลือเกิน ใช่ว่าผมจะไม่มีสัมมาคารรวะนะครับ
ฉากเด็ดอยู่ตรงที่ตอนลาออก นางทำหน้าเชิ่ดๆ มั่นๆ ใส่ผม แล้วบอกว่าทำงานด้วยกันไม่ได้หรอก ผมถามว่าทำไม ไม่สบายใจเรื่องอะไร นางบอกว่านางเวียนหัวกับการทำงานของผม เรื่องเยอะเรื่องแยะ ทำไมต้องทำให้มันมากเรื่องมากความด้วย ผมบอกว่า…ป้าจ๋า ที่นี่มันอังกฤษนะป้า ไม่ใช่บ้านเรา เราต้องเคารพกฎเกณฑ์บ้านเขา เขาสั่งอย่างไรก็ต้องทำ นี่ละเรื่องแรกที่นางรับไม่ได้
เรื่องที่สอง เป็นเรื่องของงาน เช่น การใช้เขียง การใช้มีด ที่นี่เขาจะบังคับเลยว่าเขียงมีกี่สี แต่ละสีต้องใช้กับเนื้อกับผักที่แตกต่างกันออกไป เช่น สีเขียว ใช้กับผัก สีแดงใช้สำหรับเนื้อ สีฟ้าใช้สำหรับอาหารทะเล สีเหลืองใช้กับเนื้อที่ปรุงสุกแล้ว เป็นต้น คุณป้ามักจะใช้ผิดเสมอทั้งที่มิได้ตาบอดสีแต่ประการใด
สรุปเลย…ผมไม่ให้ป้าออก คุณป้าถามว่าทำไม ผมเองก็นึกไม่ออก เลยบอกไปว่าผมรักป้า ชีมึนงงเล็กน้อย ผมสืบได้ว่าชีชอบดื่มเลยหยิบยื่นไวน์ให้ชีแก้วหนึ่ง แล้วบอกว่าดื่มแล้วก็ให้รักผมเหมือนลูกเหมือนหลาน เชื่อไหม…หลังจากนั้นการทำงานของผมกับป้าก็ง่ายขึ้น แต่บางครั้งเนื่องด้วยลักษณะของงาน ผมไม่มีเวลาที่จะไปสอนไปบอกอะไรป้าได้มาก และบางเรื่องป้าเองก็เก่งกว่าผมเยอะ และก็อีกหลายๆๆๆๆ ครั้งที่ป้ามักจะมีคำถามว่าทำไมต้องแบบนั้น ทำไมต้องแบบนี้ มากเรื่องมากความมาถึงตอนนี้ผมคิดว่าตัวเองสนิทกับป้าในระดับหนึ่งแล้ว เลยถามป้าไปว่า…ป้า…ป้ารู้ไหม มิตร ชัยบัญชา ตายแล้ว ป้าตอบทันควัน รู้สิ แล้วมาถามป้าทำไม ผมบอกป้าไปอีกว่า ป้า…ป้า…มิตร ชัญบัญชา ตายแล้ว ป้าได้แต่ทำหน้างง…งงกับคำพูดของผม
วันรุ่งขึ้นก่อนเข้างาน ป้าเจอผมแถวหน้าร้าน ป้าพุ่งรี่เข้ามาหาผม แล้วตีที่แขนผมเบาๆ แล้วต่อว่าว่าเนี่ย…ปากคอเลาะร้าย ช่างเปรียบเทียบ เปรียบเปรย มาหาว่าป้าโบราณ ผมบอกว่า…ป้าไม่ได้โบราณหรอก เพียงแต่จมอยู่กับอดีต ป้าบอกว่าป้าเข้าใจแล้ว และพร้อมที่จะปรับตัว ผมบอกว่าไม่ต้องปรับอะไรให้มากมายหรอก เพียงแค่เปิดใจยอมรับก็พอ ผมเองก็ต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะจากป้า เอาเป็นว่าเรามาแลกเปลี่ยนกัน
ป้าถาม ทำไมพวกฝรั่ง เครื่องไม้เครื่องมือมันช่างเยอะแยะไปหมด เช่น พวกมีด จะมากมายอะไรกันนักกันหนา มากเรื่องมากความ
ผมตอบ ป้าจ๋า มีดแต่ละอย่างถูกออกแบบมาเพื่อการใช้งานที่แตกต่างกันออกไป เช่นChef Knife เป็นมีดอเนกประสงค์ ใช้ตัดหั่นแต่งได้สารพัด แต่บางครั้งถ้าเราต้องแล่เนื้อ เราก็ต้องใช้ Boning Knife แล้วถ้าอยากจะแล่อะไรสวยๆ ก็ต้องใช้ Filleting Knife ผมลองให้ป้าลองใช้มีดผมดู ป้าลองใช้ บอก...เออ เข้าท่าดี ฝรั่งมันช่างคิด
อ่านบทความเต็มได้ใน
นิตยสาร VOLUME เล่มที่ 133: RICH
ปักษ์แรก พฤศจิกายน 2553
